Koty brytyjskie colorpoint

   Drodzy miłośnicy kotów,

   W pierwszej części naszego artykułu chcielibyśmy odnieść się właściwie do początków  hodowli colorpointów w Niemczech. Nie jest to jednak możliwe, ponieważ w szczególności hodowcy duńscy, holenderscy i szwedzcy odegrali tutaj najistotniejsza rolę. O tym jednak później.

Brytyjskie koty krótkowłose cieszą się w Niemczech ogromną popularnością. Klasykami były i nadal są niebieskie kartuzy, a zwycięska krucjata tej odmiany rozpoczęła się już w zamierzchłych czasach.

Podobnie jak u persów, które swoją cechę point otrzymały przez krzyżówkę z kotami syjamskimi, zaczęto w końcu lat 60 parować koty brytyjskie z perskimi pointami, aby otrzymać w hodowli wtórną cechę maski. Ten recesywny gen point miał jeszcze w późniejszym czasie odegrać rolę przy powstawaniu pierwszych colorpointów w Niemczech.

Po raz pierwszy zarejestrowano miot colorpointów brytyjskich w szwedzkim związku hodowców w roku 1969. Hodowcą była późniejsza przewodnicząca FIFe pani Alva Uddin.
Naturalnie były to wówczas dopiero początki i ów miot nie wzbudził wielkiego zainteresowania w świecie kotów, a do uznania przez międzynarodowe zrzeszenia hodowców była jeszcze daleko droga. Być może nie była to jeszcze dojrzała chwila ku temu, tym bardziej, że właśnie perskie colorpointy zaczęły podbijać serca miłośników kotów.

ZACZĄTKI NIEMIECKIEJ I HOLENDERSKIEJ HODOWLI COLORPOINTÓW BRI

    
    W roku 1980 hodowczyni Hannelore Meinhard otrzymała młodą kartuzką kotkę „Fleur von Immental”. Pani Meinhard nawet o tym nie wiedziała, że jej kotka posiada gen point. Przy okazji wstecznej krzyżówki z ojcem przypadkowo powstał filar niemieckiej i jak się później miało okazać holenderskiej hodowli kotów colorpoint, „Aljoscha v. Brőltal” – point niebieski.

   Skąd pochodził jednakże recesywny gen point u „Fleur”? Rok później pani Meinhard dowiedziała się na jednej z wystaw od znajomej, że dziadek „Fleur”, „Enrico vom Magnoliengarten” miał już pointy niebieskie ze swoją córką i stąd ojciec „Fleur” genotypowo był colorpointem. Po sparowaniu z niebieską matką powstała nosicielka point – „Fleur”.
W owym czasie tak się niestety działo, że na wystawach, gdzie królowały brytyjczyki, na pointy nie zwracano uwagi, ponieważ nie były uznane, a ich recesywna cecha maski popadła w zapomnienie. Lecz pani Meinhard znalazła w swoich kotach upodobanie i z jednakowej pary powstał „Bastian v. Brőltal”, a później jego córka „Diana v. Brőltal”. Z tego względu wymieniam te koty, gdyż słusznie można je uważać za protoplastów zarówno niemieckich, jak i holenderskich linii.

   Logiczną koleją rzeczy powstał tutaj problem. Otóż pani Meinhard nie mogła znaleźć dla „Diany” odpowiedniego kota. Pula genów była już wyczerpana i dalsze kontynuowanie hodowli z własnymi kotami było niedopuszczalne, gdyż stopień hodowli jednorodnej był już bardzo wysoki. Szczęśliwy przypadek doprowadził do spotkania pani Meinhard z holenderską hodowczynią panią Henny Bock, która posiadała w tym czasie pointa niebieskiego-dymnego. Pierwotnie pani Meinhard pokryła „Fleur” niebieskim kotem, tak że do dyspozycji powstały nosiciele cech point, jako baza bardzo owocnej wspólnoty. Kamień węgielny europejskiej hodowli colorpointów został zatem założony. W roku 1984 FIFe zarejestrowała pierwszy miot od holenderskiej hodowczyni M.Sluiter „Moirawin”.

Za udoskonalenie typu brytyjskich pointów, które w owym czasie wykazywały jeszcze częściowo cechy kotów syjamskich i często miewały kocięta z długim futrem, dziękować należy hodowcom: Eberhardowi von Grambusch (Niemcy), Tomowi Seegersowi (Holandia), rodzinie Kuiper (Holandia) i Imeli Erlandson (Szwecja), którzy w początkach lat 90-tych importowali angielskie koty.

DROGA DO UZNANIA

   W tym okresie brytyjskie colorpointy nie były uznane zarówno w Anglii, jaki na kontynencie. Lecz już w połowie lat 80-tych kilku angielskich hodowców zawarło wspólne porozumienie i podjęli starania, skutkiem których w roku 1991 brytyjskie colorpointy krótkowłose ze statusem CAC uznane zostały przez Światowe Zrzeszenie GCCF we wszystkich kolorach, nie wyłączając tabby (pręgowane) i tortie (szykret). Po tym, jak dzięki wyżej wymienionym hodowcom istniały już na kontynencie osobniki typowych colorpointów, nastąpiło uznanie przez FIFe. Poprzedził je show z tej okazji w Hof w Bawarii, zorganizowany przez 1. Oddział Niemieckiego Zrzeszenia Hodowców Kotów Rasowych. Od tej chwili rozpoczęła się zwycięska krucjata brytyjskich pointów, a liczba miłośników tej rasy do dziś nieustannie rośnie.


TONACJE UMASZCZENIA

Kolor seal, niebieski, czekoladowy i lila wykazują dziś u pointów jasno rozgraniczone znamiona, a w hodowli otrzymuje się wyśmienite osobniki w tych tonacjach. Gorzej przedstawia się sytuacja w stosunku do brytyjskich pointów kremowych i rudych. Rzadko udaje się wyhodować osobniki bez pręgowania. Często zwierzęta te noszą na futerku tzw. rysunek ducha, widoczny również w późniejszym okresie.

Szczególnie w ostatnim okresie wystawia się coraz więcej pointów w kolorach tabby i tortie, głównie w Anglii, Francji i Danii. Również w Niemczech można już często podziwiać te odmiany na przeróżnych wystawach kotów.

DOBRE WYNIKI HODOWLANE NA BAZIE KOTÓW NOSICIELI

Na podstawie wypowiedzi doświadczonych hodowców colorpointów można uzyskać lepsze wyniki hodowlane poprzez wprowadzenie do hodowli kotów nosicieli, posiadających recesywne cechy maski. W przypadku parowania colorpointa z kotem nosicielem otrzymamy naturalnie także kocięta o jednolitym umaszczeniu, noszące z drugiej strony gen point. Miot jednokolorowych zwierząt nosicieli zazwyczaj posiada bardzo jasne futerko, w szczególności zaś jeżeli otrzymany jest przy udziale lilac point lub jednokolorowych brytów kremowych. Tworzenie par z jednokolorowym brytem ma jednak tylko wtedy sens, jeżeli dysponują one wzorowym futrem bryta o właściwościach teddy, po to aby mogły one przekazać je swojemu potomstwu. Przy tym sposobie parowania należy zawsze zakładać polepszenie typu. Z tego względu, iż gen point ponosi odpowiedzialność za brzydki kolor oczu hybryd, głęboki błękit oczu można osiągnąć jedynie poprzez bardzo celową selekcję.

Dalszą wskazówką byłoby parowanie ze sobą tylko kolorów dominujących z rozrzedzonymi, aby uzyskać u pointów seal i czekoladowych odpowiednią intensywność barwy, natomiast u pointów niebieskich i lilacowatych podkreślić odcienie pastelowe.

MASKA

Nie u wszystkich odmian równie szybko kształtują się znamiona maski. U pointów lilac, proces kształtowania się maski kończy się dopiero po dwóch latach. Natomiast maski pointów seal i niebieskich już po upływie dwóch, trzech miesięcy od daty urodzenia.

CECHY ODRÓŻNIAJĄCE
Niekiedy również doświadczeni hodowcy mają trudności z odróżnieniem koloru ich kociąt. Nie zawsze ma się tą pewność, czy kocię ma barwę np. seal czy czekoladową. Wskazówką ku rozróżnieniu jest znacznie jaśniejsze futerko kociąt czekoladowych od seal. Od piątego tygodnia życia posiadają one również połyskującą obwódkę wokół oczu, „pinky shine”, która najczęściej w wieku trzech miesięcy zanika. Dalszą wskazówką jest barwa poduszeczek na łapkach, które u seal-point mają odcień czarno-brązowy, u czekoladowych tonację cynamonową.

Elżbieta Schubert i Klaus Lietzau
Tłumaczenie: Jarosław Tyc
KOTY RASOWE nr 11 wrzesień 2000 

WYKRES WYDAWANIA POTOMSTWA W POŁĄCZENIACH KOLORYSTYCZNYCH

 BACK